شب؛ تنها در بستر خود دراز کشیده اید. از آخرین باری که کسی را داشتید مدتها گذشته است. بدنتان احساس تهی بودن می کند؛ قلبتان دردمنداست؛ ذهنتان به گذشته می اندیشد؛روزهای خوب گذشته را به یاد می آورید.

روزهایی که کسی شما را دوست داشت و به شما احساس ” خاص بودن ” میداد؛ ممکن است ناگهان به این فکر بیافتید که شاید بهتر باشد که به او تلفنی بزنم و به او بگویم دلم برایش تنگ شده است؛ ضرری ندارد؛ شاید او آنقدرها هم که من فکر می کردم؛ بد نبود.

.

همگی ما به نوعی با داستان بالا ارتباط برقرار میکنیم؛ از آنجایی که تنهایی رو تجربه کرده ایم. برهه هایی از زندگی که از لحاظ روحی احساس تنهایی داشته ایم؛ مستاصل بوده ایم که به کسی مهر بورزیم؛ این مهم نبود که چه کسی؛ هر کسی.

.

همه ما اینها را تجربه کرده ایم اما متاسفانه چیزی که در ابتدا اقدامی از سر تنهایی و برای نزدیک شدن به انسانی دیگر شروع میشود؛ میتواند به رابطه ای پیچیده و درد آور تبدیل شود.

وقتی احساس تنهایی می کنید و به تنگ آمده اید؛ احتمال آنکه انتخاب های ضعیف تری بکنید؛ بالا می رود و در نهایت از روابطی سر در خواهید آورد که ارضا کننده نیست.